"แม่ปวดท้อง .... " อ้อนแม่ให้พาไป รพ. เหมือนทุกที แต่รอบนี้พิเศษหน่อย มีการ อาเจียน เป็นระยะๆ

ถึง รพ. ทำไม คนไข้ รอบมิดไนท์ เยอะโคด -"- พอถึงคิวตรวจ คุณหมอ บอกว่า อาการเหมือนไส้ติ่ง ต้องขอเลือดไปตรวจ ไอออน มองหน้าแม่ พร้อมส่ายหน้า (หมอมันมั่วละ) เพราะปกติ ปวดท้องทีไร ลำไส้อักเสบ น่ะโรคประจำชั้น !! แต่ก็ให้เลือดไปตรวจแต่โดยดี ผลออกมา หมอบอกว่า น่ากลัว จะเป็นไส้ติ่ง นะ (ยังไม่เลิก) ต้องให้นอน รพ. ก่อน ดูอาการ แถมสั่ง งดอาหาร อีก

เช้าวันต่อมา ลงไปซาวน์ เหอะๆ เป็นวิธีการตรวจโรค ที่ ทรมาน แถม ซาดิส ที่สุด ให้อั้นฉี่ ในอารมณ์ที่ปวดมาก ปวดเลเวล 10 แล้ว มันก็ไม่ยอมให้ฉี่ ยังไม่พอ เอาอะไรก็ไม่รู้ เย็นๆมาจิ้มๆอีก ทรมาน เกือบตาย --"

ตอนบ่าย หมอเดินมาบอกผล หนูเป็น ไส้ติ่ง !!! เฮือกกก เอาจิงดิ่ หน้าเสียไปครู่นึง แล้วก็ช็อคต่อเนื่องทันที พอหมอบอกต่อว่า เดี๋ยวรถเข็นจะมารับไปห้องผ่าตัด แล้ว อะไรจะเร็วเว่อ ขนาดนี้ ไม่มีโอกาสให้เตรียมใจ เลยอ่ะ จะร้องไห้ ยังร้องไม่ทันเลย

ห้องผ่าตัด เหอะๆ พึ่งเคยเห็นของจิงเปนครั้งแรก หลังจากดูแต่ในเกม สว่างมาก แถม ยะเยือก อีกด้วย ก่อนผ่าตัด ร้องไห้หาแม่ เล็กน้อย(แต่น้ำตาแอบท่วมห้อง) เพราะ กลัวมาก แม่บอกอย่ากลัว เด๋วก็หลับไป ไม่รู้สึกอะไรแล้ว T-T หลังจากนั้น ไม่ทราบเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น กะตัวเอง เพราะ หลับไป เมื่อไร ไม่รู้

ตื่นขึ้นมาอีกรอบ เบลอ ๆ แถมเจ็บอีกตะหาก เสียงก็ไม่มี พูดไม่ได้ (อ๊าคคค ชีวิต) หมอเดินมา ถามว่าอยากดูไส้ติ่งมั๊ย รีบพยักหน้าทันที อยากดูเหลือเกิน ไอส่วนเกิน ที่ทำชั้นร้องไห้ พอหมอยกให้ดู โอโหเหะ หลับต่อดีกว่า มัน โคดจะ แหยง คูณ ร้อย เลยอ่ะ แล้วมันบวมๆอีก แหวะๆๆ (รังเกียจส่วนเกินของตัวเอง)

ตกดึก มากๆ อาการ แพ้ มอฟีน เริ่มสำแดง อาการอาเจียน มีเป็นระยะๆ แรกๆ ข่มตาหลับ หลังๆ ร้องไห้ ให้ตายไปเลย เพราะ ทรมาน โคด จะอ้วก แต่ไม่มีอะไรให้อ้วก เพราะ อดอาหาร มา วัน นึง แถมก่อนอด ดันอ้วกออกไปหมด ปวดแผล โคดๆๆ อากง อยู่พยาบาล ให้ทั้งคืนเลย (ซาบซึ้ง) กว่าจะเช้าได้ วันนั้น นึกว่า จะไม่รอด ซะแล้ว --" วิตกเว่อ

วันต่อมา เริ่มอาการดีขึ้น แต่ยังเบลอๆ คุยไม่รู้เรื่อง แถมยัง หิวโคด (อนาถซ้ำซ้อน) แต่หมอสั่งห้ามกิน ต้องรอผ่านไปอีกวันก่อน เป็นวัน ทรมานตน อีกหนึ่งวัน แต่วันนี้ ดีหน่อย อาการแพ้ มันหยุด แผลงฤทธิ์ แล้ว หลับ ได้สบาย แต่แอบลำบาก เพราะ ต้องเดินไปเข้าห้องน้ำบ่อย พึ่งรู้ว่าตัวเองนอนฉี่ไม่ได้ (ข้องใจนิดหน่อย แล้วทำไมตอนเด็กๆ ฉี่รดที่นอน งง)

วันถัดมา ตื้อหมอมากมาย บอกว่า ขออะไรกินหน่อยเถอะ ไม่งั้น ไส้ติ่ง หาย โรคกระเพาะ แทนที่ แน่ หมอเลยยอม ให้ทาน "น้ำข้าว" ไปมื้อนึง (--!) กินไป สามคำ ถ้วน เลิกเลย ให้อดต่อดีกว่านะเนี่ย ให้กินอะไรก็ไม่รู้ เลย หลับ แทน จะได้ไม่หิว ตกเย็น เจ มาหา มันบอกว่า โทรม โคด (เออ จิงอย่างที่มันบอก) ไม่ได้ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง 3 วัน คงอดสู น่าดู แต่ก็ยังไม่ได้ลุกไปส่องอยู่ดี เพราะ ปวดแผล โคด ตอนดึก มาเยี่ยมกัน แทบจะทั้งหมู่บ้าน ^^ แถมของที่เอามาเยี่ยม แสลง ท้อง ทั้งน้านนน อารมณ์ประมาณว่า มาจัดปาร์ตี้ กันเลยอ่ะ เพียงแต่เปลียนสถานที่ คืนนี้ นอนหลับ เกือบสนิท เฮ้อ ยินดี

วันต่อๆมา วันนี้หลับทั้งวัน ไม่รู้เหมือนกัน ว่าใครมาเยี่ยมมั่ง ตื่นมาแอบเห็นกระเช้าเต็มเลย (อยากจะลุกไปหยิบหนมมากิน) ตอนเย็น เจ มาอีกรอบ ญาติของ Elain ก็มา ฮามาก เจ บอกว่านึกว่าพี่โบ แต่ดูไปดูมาไม่ใช่ เพราะ พี่โบ ต้อง "หัวโต" กว่า 55 หัวเราะแล้วปวดแผลหว่ะ -"- สักพักบอกแม่เท บัวลอย คลองสาน ที่เจมันซื้อมาฝาก (แม่) แต่ออนอยากกินมากกก (ตั้งแต่ปี1แล้ว) แม่ไม่ยอมให้กิน ต้องอ้อนแทบตาย กว่าจะได้ 1 คำ !! คืนนี้ นอนหลับสนิท แถมฝันดี อีกตะหาก หุหุ

วันสุดท้าย แห่งการอยู่รพ. หลังจากที่อัดอั้นตันใจอยู่นาน พอหมอขึ้นมา รีบขอออกทันที หมอก็ถามๆ ดู ว่าไหวแล้วหรอ เพราะปกติเค้าให้อยู่ 5 วัน แต่อินี่ เสร่อมาก 3 วันจะออก เราก้อบอกว่า ไหวๆ เดินได้แล้ว หมอก้อเลย โอเค โฮะๆ ในที่สุด ก็ออกมาซะที บ้านจ๋าที่รัก

**ปอ ลอ ** ขอบคุน ท่านป๊า ท่านแม่ ท่านม่า ท่านกง ท่านญาติ ที่มาเยี่ยมและเฝ้าไข้ ฮะ **ปอ ลอ ** ขอบคุน ทุกกระเช้าเลย ไว้รอหายดีก่อน จะกินตอบแทนให้หมด ^^
**ปอ ลอ ** ขอบคุน เจ นิด อี้ แฮนซี่ น้องสาว น้องชายฯลฯ ที่ สละเวลา เดินทางมาหา (พร้อมของฝาก อันแสลงมาก)
**ปอ ลอ ** ขอบคุน ทุกข้อความและ ทุกสาย ที่โทมานะคะ แล้วก้อแอบขอโทด ที่คุยไม่รุ้เรื่อง (มึนอยุ่)
**สุดท้าย** อยากดู แบทแมน เฟ้ยยยย รอให้ตัดไหมก่อนเถอะ ชั้นจะบิน~